love story of an old man : ప్రేమకు మరణం లేదని, అది భౌతిక దేహాలను దాటి ఆత్మల వరకు ప్రయాణిస్తుందని చెప్పడానికి పెద్దపల్లి జిల్లా సుల్తానాబాద్ మండలం అల్లిపూర్ గ్రామానికి చెందిన బాలసాని మల్లయ్య జీవితమే ఒక నిదర్శనం. దశాబ్దాల క్రితం ఏడడుగులు నడిచి, కష్టసుఖాల్లో తోడుంటానని ప్రమాణం చేసిన తన భార్య రాజవ్వ అనారోగ్యంతో కన్నుమూయడం మల్లయ్యను మానసికంగా కృంగదీసింది. సాధారణంగా ఎవరైనా మరణం గురించి ఆలోచించడానికే భయపడతారు, కానీ మల్లయ్య మాత్రం తన మరణానంతరం కూడా తన భార్య చెంతనే ఉండాలని ఆకాంక్షించారు. ఈ క్రమంలోనే ఆయన బ్రతికుండగానే తన భార్య సమాధి పక్కనే తన కోసం మరొక సమాధిని నిర్మించుకోవడం స్థానికులను విస్మయానికి గురిచేయడమే కాకుండా, వారి మధ్య ఉన్న గాఢమైన బంధాన్ని చాటిచెబుతోంది.
మల్లయ్య దంపతులకు సంతానం లేకపోవడంతో, భార్య మరణం తర్వాత ఆయన పూర్తిగా ఒంటరివాడయ్యారు. ప్రస్తుతం అల్లిపూర్ బస్ షెల్టర్నే తన నివాసంగా మార్చుకున్న ఆయన, ఒక అనాధగా మిగిలిపోయారు. తనకంటూ ఎవరూ లేని ఈ ప్రపంచంలో, రేపు తను మరణిస్తే కనీసం అంతిమ సంస్కారాలు చేసే వారు కూడా ఉండరనే ఆవేదన ఆయనలో బలంగా నాటుకుపోయింది. అందుకే, ముందుచూపుతో తన అంతిమ విశ్రాంతి స్థలాన్ని తనే సిద్ధం చేసుకున్నారు. రిటైర్డ్ ఉపాధ్యాయులు అల్లం సత్యనారాయణ, భాగ్యలక్ష్మి దంపతులు అందిస్తున్న నెలకు వెయ్యి రూపాయల ఆర్థిక సాయంతో ఆయన జీవనం సాగిస్తున్నప్పటికీ, ఆయన మనసంతా ఆ సమాధి దగ్గరే ఉంటుంది. ప్రతిరోజూ అక్కడికి వెళ్లి తన భార్యతో గడుపుతున్నట్లుగా భావించడం ఆయనలోని నిష్కల్మషమైన ప్రేమకు నిలువుటద్దం.
ఈ ఘటన కేవలం ఒక వృద్ధుడి ఒంటరితనాన్ని మాత్రమే కాకుండా, నేటి సమాజంలో మానవీయ సంబంధాల విలువను కూడా గుర్తుచేస్తోంది. తనను ఖననం చేయాల్సిన చోటును తానే నిర్ణయించుకుని, గ్రామస్తులందరికీ ఆ విషయాన్ని చెప్పడం వెనుక ఒక పెద్ద విషాదం దాగి ఉంది. భార్య చనిపోయి ఏళ్లు గడుస్తున్నా, ఆమెపై ఉన్న మమకారం ఇసుమంతైనా తగ్గకపోవడం విశేషం. మరణం తర్వాత కూడా తన భార్య పక్కనే నిద్రపోవాలన్న మల్లయ్య కోరిక, ఆధునిక కాలంలో అరుదుగా కనిపించే “నిజమైన ప్రేమ”కు ఒక సజీవ సాక్ష్యంగా నిలుస్తోంది. అనాధగా బ్రతుకుతున్నా, తన ప్రేమను మాత్రం అనాధగా వదిలేయకూడదనే ఆయన తపన అందరినీ ఆలోచింపజేస్తోంది.